Ljóð

Hérna er nokkur ljóð sem ég hef samið, flest eru frá því að ég var svona 18 ára.




1991.

Blóm.
Börnin eru eins og blóm
Eins og saklausar sóleyjar.
Unglingarnir eru dálítið villtari
Eins og fíflar.
Þegar þau eldast verða þau af rósum
En íllgresi læðist inn á milli.

Morgunkvæði.
Blátt og tært haf.
Heiðblár himinn
Með litla hvíta skýjahnoðra.
Á sjónum siglir lítill bátur
Í bátnum sitja kona og maður
Þau horfa á sólina
Sem brosir glaðlega
Af því að hún er nýkomin úr baði.
Þau horfa á skýin
Sem geyspa syfjulega
Snúa sér yfir á hina hliðina
Og sofna aftur.
Það er morgun.


Orðin væflast fyrir mér
Ekkert ég kann að segja.
Þá hugsa ég oftast fyrir mér
Að best væri bara að þegja.

Reyni ég nú að skrifa ljóð
Hugsa daga og nætur.
Um vonda kalla og fögur fljóð
Öllu gef ég gætur.

Kom þá fyrsta vísan mín
Lengi tók hana að semja.
Hugsa vil ég um orðin þín
Og inn í hausinn lemja.

Þá kom annað vísubrot
Gekk það nú betur.
Eftir dálítið hugarskot
Þetta þú líka getur.

Köttur og mús
Fóru inn í hús.
Lengi þar sátu
Hlógu og átu.
Þá kom þar maður
Varð hann ei glaður.
Rak hann þau burt
En vissi ekki hvurt.
Urðu þau reið
Bæði sár og leið.
Fundu þau kofa
Og fóru svo að sofa.
Heyrðu þau hljóð
Þar var kona að kyrja ljóð.
Fundu þá köttur og mús
Risastórt eldhús.
Sáu þau þar böku
Kjúklingasalat og köku.
Sátu þar og átu
Uns ei meir þau gátu.
Endar hér nú saga
Sem kannski er kölluð baga.

1994.

Handleggsbrot.
1 dl. Óheppni
1 bein úr framhandlegg
Ósköpin öll af gipsi
5 msk. Sársauki
1 stk. Áhyggjufullur aðstandandi
1 stk. Læknir
2 stk. Hjúkrunarfræðingar
1 fatli

Setjir óheppnina á disk lífsins.
Takið beinið og brjótið það í tvennt.
Blandaðu því vel saman við óheppnina
Og settu sársaukann út í.
Vefðu þessu upp úr gipsi
Og settu fatlan utan um.
Til skreytingar raðar þú svo
Áhyggjufulla aðstandanum,
Lækninum og hjúkrunarfræðingnum
Í kringum handleggsbrotið.

Ást.
Kona og maður
Standa,
Standa á móti hvort öðru.
Horfa,
Horfa í augu hvors annars.
Segja,
Þau segja ég elska þig.
En þú
Elskar þú mig.

Vor.
Ilmur af loft,
hreinu vorlofti.
Ilmur af grasi,
grasi sem er nýbyrjað að vaxa.
Glöð og syfjuð villiblóm
geyspa, rétta úr sér og gleðjast,
gleðjast yfir sumrinu,
sumrinu sem er á næsta leyti.
Gleðjast yfir betri tímum,
betri tímum sem eru í nánd.

Borg.
Borg,
Gráa borg
Grá eins og mánudagur
Mánudagurinn 20. September
Grá eins og mánudagur

Vorganga.
Maður og kona
Ganga
Ganga saman niður Laugarveginn.
Konan er í bleikum kjól,
Kjól sem flaksar eins og fiðrildi.
Hún er með krullur í hárinu,
Krullur sem bylgjast eins og ólgusjór.
Maðurinn gengur við hlið hennar
Með brúnan hatt og blá augu.
Þau haldast í hendur
Og ganga niður Laugarveginn.

Lauf.
Lauf,
Lauf eru eins og orð.
Eitt andartak safnast þau saman,
Safnast í hrúgur.
Annað andartak fjúka þau,
Fjúka út í buskann.
Og enginn sér þau aftur,
Aftur í sama garði
Aftur í sama munni.

Svarthvítir englar.
Svarthvítir englar svífa,
Svífa um stræti borgarinnar
Til þess að gæta að fólki
Og sjá til þess að allir fari eftir lögum,
Lögum og reglum
En
Það eru ekki allir hrifnir
Af svarthvítu englunum
Sumir hræðast þá
Sumir hlægja af þeim
En allir þarfnast þeirra
Það munu alltaf búa hér
Á þessu landi
Svarthvítir englar.

Himnasæla.
Vökvi
Í glasi
Í flösku
Flytur okkur til himmna
Á örskömmum tíma
Og fær okkur til að gera hluti,
Hluti sem við mundum ekki gera
Ef við værum edrú.
Eina stundina erum við uppi,
Uppi og göngum á skýjunum
Aðra stundina erum við niðri,
Niðri og göngum í helvíti.

Fordómar.
Maður í grænum sokkum
Og brúnni mussu
Gengur inn í kaffihús,
Kaffihús fullu af fólki,
Fólki sem starir,
Starir á manninn
Því að hann er
Öðruvísi!

Draumaprins.
Sítt hár gæjist undan hjálmi,
Mótorhjólahjálmi
Fallegt andlit fær á sig prakkarabros
Af og til
Er í huga mér
Síðan ég sá þig síðast
Ég er gagntekin af manni
Sem er örugglega búinn að gleyma,
Gleyma því að ég er til.

Dagur.
Dagur sem líður,
Líður hjá
Eins og skuggi
Sem stoppar ekki
Nema einu sinni
Hjá einum manni.

Þú ert.
Þú ert
Persona
Úr holdi og blóði
Þú hefur persónuleika
Sem mun fylgja þér
Alla ævi

Þú ert
Það sem þú ert
Og þú
Verður ekkert annað
En
Þú!

Augu.
Að horfa í augu þín
Er eins og að sjá,
Sjá inn í hugarheim þinn.
Heim fullann af fegurð og ljótleika
Gleði og óhamingju.
Að horfa í augu þín
Er eins og að heyra,
Heyra þig tala um lífið og dauðann.
Augu þín eru eins og spegill,
Spegill sálar þinnar.

Af hverju.
Af hverju fórstu
Án þess að kveðja.
Af hverju skildir þú mig eftir
Með sárt ennið.
Þú ert horfinn úr lífi mínu
Og ég sé þig aldrei aftur.
En þú situr í huga mér
Og veldur mér hugarangri.
Af hverju fórstu.

Stolt móður.
Móðir situr með barn í fangi sér.
Hún ver það fyrir hættum heimsins
Með sterkum örmum sínum.
Hún horfir á barnið sitt
Með stolti.
Þennan litla anga
Með glitrandi augun.
Hún horfir á angann sinn
Með stolti.

Neisti.
Neisti sem kviknaði,
Kviknaði á einu augnarbliki.
Neisti sem slokknar ekki
Fyrr en þú kemur
Og blæst á logann.

Ég sit hér á kaffihúsi
Og horfi,
Horfi á folk.
Mæður sem rifest,
Rifast við born sín.
Túrista sem sitja,
Sitja í rólegheitum
Og tala saman.
Vinkonur og vinir
Segja hvort öðru
Leyndustu hugaróra sína.
Ég sit sjálf og hugsa,
Hugsa um lífið.

Einmanna.
Ég er einmanna
Enginn sér mig
Enginn heyrir köll mín,
Köll eftir hjálp.
Það vill enginn hjálpa mér.
Ég get ekki hjálpað mér sjálf
En enginn getur skilið það.

Sár.
Ég er full af sárum
Sem gróa aldrei.
Þessi sár
Eru eftir folk.
Þau nást ekki í burtu
Þó ég reyni að þvo þau
í burtu
með ískaldri gleymsku.

Hróp á hjálp.
Hróp á hjálp sem enginn heyrir
Og enginn vill heyra.
Eina manneskjan sem heyrir
Þessi hróp
Er ég.

Næturfrost.
Ég stend hér út í kuldanum.
Ég finn frostið læðast,
Læðast að mér
Inn í líkama minn
Og koma út sem hrollur.
Ég bíð eftir að stór hurð opnist
En tíminn líður ekki
Hann er stopp.
Ég finn frostið fylla líkama minn
Og tíminn er stopp.

Á ég að segja þér svolítið,
Ég á poka sem er fullur,
Troðfullur af tilfinningum
Tilfinningum sem vilja komast út.
Má ég vefja þér upp úr tilfinningunum mínum.
Má ég vefja þeim utan um þig
Eins og trefli.
Hvolfa þeim yfir þig
Þangað til að það sést ekki lengur í þig.
Má ég hlýja þér.
Með tilfinningunum mínum.
Þá verður þér aldrei kalt aftur.
Á ég að hella tilfinningunum
Úr pokanum
Yfir þig.
Nei, kannski ekki
Því þá myndir þú
Drukkna!

Uppskrift að stíðsköku utan á afmæliskorti.
50 dl. Aumur karlahúnor
1. stk ágætis teiknari (helst karlkyns)
Óteljandi stk. Búðareigendurmeð lélegan humor
Nokkur stk. Prentarar
Nokkur stk. Prentsmiðir
1. stk útgefandi

Klessið öllu á pappír og reynið síðan að hlægja af því.

Varúð.
Þetta kort er ekki fyndið
Svo hendið því bara í ruslið
Og reynið þessa uppskrift
Aldrei aftur.
Hjá ömmu og afa.
Tif í klukku
Slær fast í eyrum mér.
Skært ljós
Yljar mér.
Rólegheitin og friðurinn
Ylja mér um hjartarætur.

Þegar veturinn kom
Of snemma.
Veturinn kom of snemma
Því hann týndi úrinu sínu
Á leiðinni.
Hann ruddist inn á haustið sem átti bara einn dag eftir
Svo færi það í frí
Haustið varð ekki ánægt
Því það var ekki búið að pakka
Niður í töskurnar sínar.

Beinar línur
Beinar línur verða ekki til
Fyrr en mennirnir skapa þær
Með reglustikum
Tommustokkum
Og vinklum.
Ekkert er beint
í nátturunni.
Það eru ekki til bein tré
Eða bein vötn.
Línur líkamans verða aldrei beinar
Þó að sumir vilja það
Það verða aldrei til beinar línur.

Ísmolar bráðna á vörum þínum
Vatn flæðir um varir þínar
Eins og daggardropar.
Varir þínar eru svo mjúkar,
Silkimjúkar.
Ég vil snerta varir þínar,
Með höndum mínum,
Ég vil horfa á þig brosa
Ég vil sjá tennur þínar
Sem eru svo skjannahvítar,
Skjannahvítar eins og mjöllin,
Mjöllin sem féll í gær.

Snerting.
Snertu mig.
Þrýstu stórum og karlmannlegum höndum þínum
Á líkama minn.
Rótaðu í hárinu á mér
Gældu við mig.
Kysstu mig
Allstaðar.
Talaðu við mig
Hlustaðu á mig.
Hlæðu með mér.
Elskaðu mig
Allstaðar.

Lífið.
Lífið er eins og blóm
Vaknar og opnar sig á morgnana
Sofnar og lokast á kvödin.
Manneskjurnar eru eins og blóm
Þær þurfa næringu, birtu og yl
Til að geta dafnað.
Dafnað og lifað hamingjusömu lífi.
Persónuleikar okkar eru eins og blóm.
Sumstaðar vaxa litlar glaðlegar sóleyjar
En sumstaðar vaxa villiblóm.

Mánaskin.
Skært mánaskin
Á dimmum himmni
Hefur tekið völdin í huga mér
Og fært yfir mig
Undarlega ró.
Máninn horfir til mín
Og seiðmagnað bros
Leikur um varir hans.
Dularfullur máni
Á stjörnubjörtum himmni
Á hug minn allann.

Ást þinni
er pakkað inn í þykkann gjafapappír.
Gjafapappír sem ég
Má ekki sjá í gegnum.
Ást þín er eins og gjöf,
Gjöf sem á aldrei að opnast.

Ég elska þig
Vissir þú það?
Ég hef ekki gleymt þér
Þó að ár séu liðin.
Vissir þú það?
Þú ert aðalpersónan
Í dagdraumum mínum.
Vissir þú það?
Ég mun alltaf þrá þig
Meira og meira.
Vissir þú það?
Nei, líklega ekki.

Ástin.
Ástin er eins og jarðaberjakaka.
Ilmandi og eldrauð.
Þó þú skerir af henni sneið
Þá verður hún alltaf jafnstór aftur.
þó að þú deilir henn
milli margra manneskja
klárast hún aldrei.

2004
Fortíðin
Þegar mér líður vel
Og ég er orðin nokkuð sátt
Við sjálfa mig
Kemur þú
Og steypir þér yfir mig
Sama hvað ég hleyp
Og reyni að fela mig
Þú finnur mig
Alltaf aftur